ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ
Οι «Ευσεβείς όρκοι» της Κατερίνας Διακομή πραγματεύονται με ποιητικό τρόπο την παρθενία ως σωματική μαρτυρία της γυναικείας αθωότητας και ηθικής ακεραιότητας. Δημιουργήθηκαν για την έκθεση «Serviam Project» που εννοιολογικά εστιαζόταν στην ιστορία της Μονής των Ουρσουλινών της Τήνου, μοναχικής αδελφότητας της Καθολικής εκκλησίας.1 Η λατινική λέξη serviam, παγκόσμιο μότο της αδελφότητας, σημαίνει «θα υπηρετήσω». Εμπνευσμένη από τους όρκους αγνότητας και αγαμίας που απαιτούσε η απόλυτη αφοσίωση στο Θεό, η Διακομή εξερευνά την υφή του παρθενικού υμένα, η ρήξη του οποίου αποτελεί προϋπόθεση για αναπαραγωγή. Εικόνες ιδωμένες μέσα από τη μεγεθυμένη οπτική ιατρικού μικροσκοπίου συγκροτούν την πρώτη ύλη˙ πυροδοτούν και απελευθερώνουν τη φαντασία.
Η εικαστικός χρησιμοποιεί το κόκκινο χρώμα το οποίο συνδέεται με τη νέα ζωή και υδατοχρώματα, υγρά υλικά που εκπέμπουν την αίσθηση του ρευστού και φευγαλέου. Με μικρές επαναλαμβανόμενες κοφτές χειρονομίες, με ίχνη, λιλιπούτειες κουκίδες, ευθείες και καμπύλες, με κενά και πλήρη, αραιώσεις και πυκνώσεις της ύλης, δημιουργεί ευαίσθητους αραχνοΰφαντους ιστούς. Αυτοσχεδιάζει σε διάλογο με το τυχαίο. Αποτυπώνει ιδιότυπους αιμάτινους χάρτες που μεταστοιχειώνονται σε αγριολούλουδα, καρπούς, πεταλούδες.
Οι οικο-φεμινιστικές συνθέσεις συνυφαίνουν τη γυναικεία υπόσταση με τη φύση, σχολιάζοντας ταυτόχρονα την ακούσια και εκούσια καταπίεση ως διαχρονικό γυναικείο βίωμα.
*Πραγματοποιήθηκε στα κελιά της παλαιάς Μονής στα Λουτρά Τήνου το 2017.
WOMEN’S MATTERS
Katerina Diakomi’s series “Wishful Vows” deals poetically with virginity as a bodily testimony of female innocence and ethical integrity. It was created for the exhibition “Serviam Project” which focused on the history of the Tinos Ursulines Monastery, a sisterhood of the Catholic Church.2 The latin word serviam, the sisterhood’s international motto, means “I will serve”.
Inspired by the vows of purity and celibacy required for one’s absolute devotion to God, Diakomi explores the texture of the hymen, the ripping of which is a prerequisite for reproduction. Images enlarged through a medical microscope become her primal material; they activate and liberate the imagination.
The artist uses the color red, associated with new life, and watercolors, a liquid media that evokes fluidity and ephemerality. With brief, repetitive, abrupt gestures, vestiges, Lilliputian dots, straight and curved lines, void and full spaces, thin and dense areas of matter, she creates spidery webs. Improvising in dialogue with the random, she portrays peculiar bloody maps transmuted into wild flowers, fruits, and butterflies.
These eco-feminist compositions mingle female existence with nature, simultaneously commenting on involuntary and voluntary oppression as a timeless female experience.
*The exhibition took place at the cells of the old Monastery at the village Loutra in Tinos in 2017.