Κατερίνα Διακομή

Η δουλειά της Κατερίνας Διακομή επικεντρώνεται σ’ένα γραμμικό, και συγχρόνως βιομορφικό σχεδιασμό άκρως γοητευτικό. Η λιτότητα του μέσου της δεν μας κάνει να αναζητήσουμε το πλούτο της ζωγραφικής. Η ομορφιά των υλικών απουσιάζει για χάρη μιας ασκητικής αισθητικής. Τα μέσα που χρησιμοποιεί είναι τα άκρως απαραίτητα: χαρτί και μολύβι. Η γραμμή έτσι όπως ενώνει και διαχωρίζει ταυτόχρονα περιπλέκεται σε λαβυρυνθώδη σχήματα και πλούσιες διακλαδώσεις. Εκείνο που παραμένει πάνω στο λευκό χαρτί είναι η λιτότητα του περιγράμματος, της γραμμής. Με τη δύναμη και πλαστικότητα της γραμμής η Διακομή σχεδιάζει μεταβατικά σχήματα όπου οι γραμμές αιωρούνται ανάμεσα σ’ένα εσωτερικό και εξωτερικό χώρο.  Με το μολύβι σχεδιάζει γραμμικές εικόνες των οποίων η ανάγνωση παραμένει ένας γρύφος για χάρη της σχεδιαστικής πολυπλοκότητάς τους. Oι γραμμές της έτσι όπως περιπλέκονται δημιουργούν ένα πολύπλοκα μπερδεμένο κουβάρι. Η Διακομή σαν μια άλλη Αριάδνη σχεδιάζει με το μολύβι πάνω στο χαρτί περίπλοκους σχηματισμούς που παίρνουν την όψη ενός βιολογικού οργανισμού του οποίου η ανάγνωση παραμένει ένα αίνιγμα. Η εικαστικός δείχνει να κινείται ανάμεσα σε παραπομπές βιβλίων ανατομίας και θαλάσσιων μικροοργανισμών. Ωστόσο, παρά τις όποιες αναφορές σε στοιχεία βιολογικά και οργανικά, υπερισχύει η ποιητικότητα της γραφής της. Το αποτέλεσμα προσομοιάζει με μία τέλεια μελετημένη και ταυτοχρόνως αυθόρμητη αποτύπωση, όπου η συνέπεια και η έννοια της συνειδητής επιλογής του γραμμικού σημείου συνυπάρχει με τη φυσική παρόρμηση του χεριού.  Mε μια άκρατη ακρίβεια, υπομονή και πειθαρχία η Διακομή σχεδιάζει οργανικά συμπλέγματα απόρροια της φαντασίας της διαμορφώνοντας έναν μαλακό περιβάλλον το οποίο είναι σε διαρκή κίνηση χάριν της γραμμικότητας του η οποία αποτελείται εξ’ ολοκλήρου από καμπύλες. Καμία γωνία δεν έρχεται να σκιαγραφήσει την επιθετικότητά της.  Τα μονοχρωματικά της σχέδια απλώνονται σαν κυψέλες η λαβυρινθώδεις ιστούς. Mε την ενέργεια της γραμμής, την έντασή της και τη δυναμική της έκφραση η Διακομή χτίζει το σχεδιαστικό της λεξιλόγιο το οποίο είναι άκρως αφαιρετικό. Όλα μοιάζουν μαλακά, ανάλαφρα, μακρυά από κάθε είδους μνημειακότητα.  Οι γραμμές της σαν χορδές τεντώνονται, λυγίζουν και απλώνονται σε περίτεχνους μαιάνδρους. Η λεπτότητα και καθαρότητα των γραμμών της με μια κυμαινόμενη ένταση αποτελεί δείγμα της δεξιοτεχνίας της. Γνωστό είναι το επεισόδιο που αναφέρει ο Πλίνιος ανάμεσα στον Απελλή και τον Πρωτογένη για το ποιος θα τραβήξει τη πιο λεπτή γραμμή. Με ελάχιστα μέσα η Διακομή κτίζει το προσωπικό της λεξιλόγιο το οποίο με μια πειθαρχημένη εμμονή εμπλουτίζει τους γραμμικούς οργανισμούς της. Τα γραμμικά συμπλέγματα είναι αποτέλεσμα μιας συγκεντρωμένης ενέργειας η οποία φτάνει στο όριο της εμμονής έχοντας ως σημείο εκκίνησης το ελάχιστο. Τα μονοχρωματικά της σχέδια ανταγωνίζονται με τη γοητεία των χρωμάτων των υδατογραφιών της. Το σχεδιαστικό της λεξιλόγιο μέσα στην αφαιρετικότητά του είναι γεμάτο ένταση και παλμό.

Παράλληλα με τα σχέδιά της η Διακομή  εφαρμόζει στα γλυπτικά έργα της τις μορφές που προκύπτουν με το μολύβι. To ένα γλυπτό είναι φτιαγμένο από πολλά λεπτά σύρματα σαν ίνες που κάνουν τη μετάβαση από το δυσδιάστατο στο τρισδιάστατο χώρο. Το έργο έτσι όπως αιωρείται μοιάζει μ’έναν ανάλαφρο πρωτογενή ιστό. Οι σκιές που διαγράφονται αποτελούν την τέλεια σκιαγράφηση. Το άλλο γλυπτό είναι από πηλό, σύρμα, χαρτί, χαλκοσωλήνες και λευκή γυψόγαζα. Πάνω στην λευκή επιφάνεια αυτού του  ατελή, πρωτόγονου οργανισμού  έχει επέμβει με ένα γραμμικό σχεδιασμό με μολύβι. Η Διακομή πετυχαίνει μέσα από το ελάχιστο να δημιουργήσει ατέρμονους σχεδιασμούς αφήνοντας ούτε μέρα χωρίς γραμμή.

Χριστίνα Πετρηνού

Katerina Diakomi

The work of Katerina Diakomi centres on a linear drawing, at the same time in forms from life, which is thoroughly attractive. The austerity of the means she employs does not prompt us to look for the richness of painting. The beauty of the materials absents itself in favour of ascetic aesthetics. The means which she uses are the bare necessities: paper and pencil. As the line joins and separates, it intertwines in labyrinthine patterns and a wealth of ramifications.What remains on the white paper is the spareness of the outline, of the line. By means of the power of the line’s plasticity, Diakomi draws patterns of transition in which the lines hover between an inner and an outer space. With her pencil she draws linear images whose reading remains a conundrum in the interests of the complexity of their design. As her lines interweave, they create a complexly confused skein of thread. Diakomi, like another Ariadne, draws with her pencil on the paper convoluted formations which take on the appearance of a biological organism whose reading remains an enigma. The artist seems to working with references to textbooks of anatomy and marine micro-organisms. Nevertheless, in spite of whatever references there might be to biological and organic features, the poeticism of her style takes precedence. The result can be likened to a perfectly studied, yet at the same time spontaneous form of expression, in which consistency and the concept of the conscious choice of the linear point co-exist with the natural impulse of the hand. With unrestrained accuracy, patience and self-discipline, Diakomi draws organic complexes, the fruit of her imagination, thus shaping a soft environment which is in constant movement thanks to its linearity, which consists entirely of curves. No angle serves to overshadow its aggressiveness. Her monocrome drawings spread like cells or labyrinthine tissues. By the energy of the line, its tension and its dynamic expression, Diakomi builds up her vocabulary of design, which is abstract in the extreme. Everything seems soft, light, far removed from any kind of monumentality. Her lines, like chords, are tensed, relax, and spread in elaborate frets. The delicacy and clarity of her lines, with their fluctuating tension, is a demonstration of her skill. We recall the episode which Pliny narrates of the competition between Apelles and Protogenes as to who could draw the finest line. With a minimum of means, Diakomi builds her personal vocabulary, which by a disciplined persistence enhances its linear organisms. The complexes of lines are the result of a concentrated action which borders upon obsession, as it takes its starting-point from the minimal. Her monochrome drawings are in competition with the attractiveness of the colours of her water-colours. Her vocabulary of design in its abstractiveness is full of tension and pulsation.

In parallel with her drawings, Diakomi applies to her works of sculpture the forms which result from her pencil. One sculpture is made of many fine wires like fibres which make the transition from the two to the three-dimensional. Hovering in this way, the work resembles a light primary tissue. The shadows which appear constitute perfect chiaroscuro. The other sculpture is of clay, wire, paper, copper piping and white gesso On the white surface of this imperfect, primitive organism she has intervened with a linear drawing in pencil. Diakomi succeeds through the minimal in creating endless designs, not letting a single day pass without a line.

Christina Petrinou

___________

Ένα παράξενο σύμπαν ξετυλίγεται μπροστά μας και μας τυλίγει στα λεπτοφυή πλοκάμια του. Εικόνες που θα μπορούσαν να αποτελούν ιατρικές αναπαραστάσεις αρτηριοφλεβικών αναστομώσεων κάποιου είδους που πρόσφατα ανακαλύφθηκε, αποτελούν ένα dream went – wrong της αγγειολογίας. Θα μπορούσαν όμως και να είναι μελέτες από την επόμενη μέρα ενός in vivo πειράματος, όταν ανθρώπινα όργανα μεταλλάχθηκαν σε μίτους φλεβικών συμπλεγμάτων με νέες και θαυμαστά περίπλοκες λειτουργίες.

Η μπαρόκ ανάπτυξη των ψευδοβιολογικών αυτών πλεγμάτων συστήνουν τη διάρθρωση μίας εξαιρετικά πολύπλοκης γλώσσας. Το μέσο είναι ευαίσθητο, σχεδόν εύθραυστο, και η εργασία είναι επίπονη και προϋποθέτει μόχθο και εμμονή σε αντίθεση με «έτοιμα» προϊόντα. Πόσο σημαντικός είναι λοιπόν αυτός ο μόχθος, όταν αλλάζει τα ερωτήματα της σύγχρονης εννοιολογικής τέχνης και παρουσιάζει με ρεαλιστικό τρόπο κάτι που ενέχει το υπονομευτικό χιούμορ για το ίδιο το αντικείμενο και την τεχνική; Η ιερή προσήλωση της Διακομή στη λεπτομέρεια και η επίμονη προσοχή στην ανάπτυξη του γρίφου δείχνουν ότι έχει αποφασίσει να εξηγήσει το χάος σε όλα τα δυνατά στάδια της αντίληψης της ύλης – από τα μοριακά αναπτύγματα μέχρι τα πλανητικά συστήματα. Αισθητικά εξάλλου, υπάρχουν αρκετές ομοιότητες μεταξύ μιας γαλαξιακής δύνης και ενός συμπλέγματος αγγείων. Η Διακομή, έχοντας ως αφετηρία το ελάχιστο, εικαστικά πορεύεται παράλληλα με την έρευνα επάνω στις νέες εξελίξεις στην νανοτεχνολογία, που, όπως και οι διεργασίες ανάπτυξης της ίδιας της φύσης, ξεκινά από την κατανόηση των μικρότερων μονάδων για να εξηγηθούν οι ανώτερες μορφές ζωής.

Το αισθητικό αποτέλεσμα λειτουργεί αφαιρετικά και γίνεται όλο και πιο ριζοσπαστικό. Η τέχνη της Διακομή δεν επιδιώκει να παρουσιάσει μια πραγματικότητα, αλλά κάτι το οποίο είναι πίσω ή μέσα σε κάτι άλλο. Eνώ το έργο από μακριά εκλαμβάνεται ως ομογενοποιημένη μάζα, η πολυπλοκότητα της ανάγνωσής του από τη βαθμιαία προσέγγιση του θεατή αναφέρεται στα διαφορετικά επίπεδα της λειτουργίας της αντίληψης. Τα όρια της οποίας τεντώνονται και υφαίνουν μία καλειδοσκοπική πραγματεία μεταξύ τέχνης και επιστήμης. Σαν συμπλέγματα του Michaux χωρίς τη μεσκαλίνη, τα έργα ζητούν από εμάς να εγκαταλείψουμε την έμφυτη ανάγκη μας για τάξη στο χάος. Οι άφθονοι οδικοί νευρώνες ίσως δεν οδηγούν πουθενά, εκτός από το κέντρο της υπαρξιακής χωροταξίας τους. Η επιδίωξη του νοήματος είναι μάταιη και η εμπειρία είναι ultra physical όπως και η εικόνα. Το λεξιλόγιο είναι άμεσο, σύγχρονο, και το αποτέλεσμα δυναμικό και παλλόμενο, αν όχι από ρανίδες αίματος, σίγουρα από κάποιον άλλο χυμό, τοξικά ιριδίζοντα και φέροντα ενός νέου γενετικού κώδικα, έτοιμου προς αποκρυπτογράφηση, μα πάντα διατηρώντας το μυστικό του επέκεινα. Δίπλα σε λεπτοφυή έγχρωμα υδατογραφήματα που παραπέμπουν σε οργανικά στοιχεία, ανασαίνουν απαλόσαρκα μονοχρωματικά σχέδια από ομόκεντρες ελλειπτικές μορφές που απλώνονται επάνω σε κυψέλες μνήμης σαν ιστοί και μεμβράνες, και φέρουν στο νου επιρροές από Jackson Pollock μέχρι Chris Ofili. Στο κέντρο και στην άκρη, οι ζωγραφιές ανδρώνονται σε τρισδιάστατους οργανισμούς που οριοθετούν το χώρο. Μπορούμε να πούμε ότι η τέχνη της Διακομή είναι αρχαϊκή –μολύβι, πινέλο, κάρβουνο, γυψόγαζα, σύρμα, ένα λευκό χαρτί, και πολύς χρόνος από μη συγκεκριμένες στιγμές. Τατουάζ, γκράφιτι, μίνιμαλ τέχνη και ντιζάιν, όλα ενώνονται σε επίπεδες, ρυθμικές αφηγήσεις και το έργο γίνεται μαγνήτης και σε τραβά προς τα μέσα.

Η αμφιβολία είναι όμορφη. Όλα όμως βρίσκονται μέσα στη ζωγραφική.

Φαίη Τζανετουλάκου Ιστορικός Τέχνης

A bizarre universe unfolds right in front of our eyes, getting us entangled in its sinuous tentacles. Images, that might as well be medical representations of a recently discovered veinus anastomosis, resemble a dream went-wrong of angiology. It could also be that these images are the day after of an experiment in vivo, when human organs were mutated, growing into a variety of artery knots of brand new and amazingly complex functions. Voila! This is the universe of Katerina Diakomi.

The almost baroque formulation of these pseudo-biological grids constitutes the articulation of an intricate kind of language. The medium is sensitive, almost fragile, and the work is laborious and needs dedication and formidable focus, in contrast to ready-made products. The question is how important is this return to a handicraft ‘new-labour’ method, when it aims to change the route of contemporary conceptual art, by using representation to suggest a sense of irony underpinning both the art object and the technique. The devotion to strenuous detail in unraveling the riddle of the picture is evident from the fact that the artist seems determined to touch upon the chaos inherent in every aspect of the perception of matter- from the tiniest molecule to entire planetary formations. In fact, from an aesthetic point of view, there seem to be many similarities between the intricate structures of blood vessels and those of a galactic dyne. Starting from the minimum, Diakomi artistically walks along with the new developments in nanotechnology, which, in a similar manner to nature itself, relies its appreciation of higher and more complex forms of life to prior understanding of its smallest particles.

The artistic end-product tends towards abstraction and evolves into something radical. Diakomi’s art is not aimed in mirroring reality, but something that is hidden behind or within something else. The work of art, while it is considered as a homogeneous mass from afar, the complexity of the narration grips gradually the approaching viewer, as it refers to the different levels of understanding. The boundaries of line extend and embroider a kaleidoscopic essay on both art and science. The winding patterns resemble a mescaline-free Michaux, and invite us to abandon our innate need to bring order to chaos. The overabundance of neuron avenues does not seem to lead somewhere specific, other than the epicenter of their existence. The quest for meaning becomes a vain endeavour, while the experience is ultra physical like the image itself. The artistic vocabulary is vibrant, direct, contemporary, and the visual result is so dynamic, as if fueled by some strange life humor other than blood, of a toxic, fluorescent, sparkling quality, bearing some novel genetic code ready to be scientifically deciphered, yet keeping intact the secret of its beautifully intricate reason d’etre. Monochromatic drawings of elliptical, beehive-like, delicate fleshed membranes breathe side by side to fine-woven colourful temperas of organic forms, that bring to mind works by artists such as Jackson Pollock and Chris Ofili. At the center of the room, extending to its side, the works turn into virile three-dimensional sculptures that dominate the space. The whole oeuvre exudes the archaic qualities of economy and clarity- pencil, charcoal, wire, plaster, paper and plenty of spare time of non-specific moments. Diverse forms of art such as graffiti, minimalism, or modern design are woven into flat, rhythmic fibroid arrangements. The image as a whole works like a magnet, drawing the viewer within its dark secret core.

The doubt is enchanting… Yet, everything is in the painting.

Faye Tzanetoulakou Art Historian